Gezondheid

De geschiedenis van de tamme kastanje

Binnen het brede aanbod van voedselbomen vormt de tamme kastanje voor velen een favoriet. De vruchten van deze boom zijn geliefd vanwege smaak, brede toepasbaarheid en gezonde inhoudsstoffen. Onderstaand verhaal is voornamelijk gebaseerd op een artikel in The Cambridge World History of Food (ISBN 978-0-521-40216-3). Een prachtig boek waar onder meer uitgebreid de geschiedenis van de tamme kastanje in  Europa wordt beschreven.

In de bergachtige gebieden rond de Middellandse Zee waar granen niet of nauwelijks gedijden, vormde de tamme kastanje (Castanea sativa) gedurende duizenden jaren de basis van de voedselvoorziening. De oude Grieken en de Romeinen beschreven al de medicinale eigenschappen van de noten, die bescherming zouden bieden tegen vergiften, de beet van een dolle hond en dysenterie. (meer…)

Makkelijk mispelmoes maken

Mispels

De prachtige herfsttinten van net gevallen mispels

Recentelijk hebben we kilo’s en kilo’s mispels geraapt. Een zeer gezonde vrucht, maar lastig te eten; veel pitten en de textuur van een “rotte” mispel is niet altijd even aantrekkelijk. Ze zeggen dat je mispels pas moet eten als ze rot zijn, maar het is meer overrijp. Vooral na vorst worden ze zacht en bij iedere andere vrucht zou je waarschijnlijk besluiten ze niet te eten! De mispel is dan juist op zijn best en door er moes van te maken wordt het ineens een veel aantrekkelijker vrucht. (meer…)

Kweken onder LED-licht? Liever niet.

ledAangezien planten niet in staat zijn om te vluchten voor vijanden of de strijd ermee aan te gaan, hebben ze gedurende hun evolutie een waar arsenaal aan chemische stoffen ontwikkeld ten behoeve van bescherming tegen insecten, ziekten, grazers en ultravioletstraling. Veel van deze chemicaliën fungeren echter ook als fytonutriënten in ons dieet en ondersteunen onze gezondheid op manieren die lang niet altijd in kaart gebracht zijn. Van deze nutriënten zijn er inmiddels zo’n 8000 geïdentificeerd en we kunnen alleen maar raden hoeveel stoffen er nog gevonden worden.  (meer…)

Niet bestrijden, maar coëxisteren met ziekteverwekkers

bacteriePaul Ewald, pionier in evolutionaire biologie, betoogt dat een ziekteverwekker gevaarlijker wordt indien deze geen belang heeft bij het overleven van de drager. Cholera wordt bijvoorbeeld vooral verspreid via verontreinigd water. In landen met een besmette watervoorziening, blijkt de bacterie aanmerkelijk agressiever en leidt tot meer sterfte. In landen waar cholera óók voorkomt, maar het drinkwater veilig is, blijkt de bacterie te evolueren naar een minder virulente variant! De ziekteverwekker moet dan noodgedwongen omzien naar andere trajecten van besmetting, bijvoorbeeld van persoon tot persoon. Het laten overleven van de drager is dan ineens heel belangrijk geworden. Sterker nog: door de drager mobiel te houden kan deze gemakkelijker anderen besmetten. Immers, een aan bed gekluisterde zieke komt over het algemeen met minder mensen in contact. (meer…)